MOJE DZIECKO MA ADHD

 

„Moje dziecko ma ADHD!”- stwierdza z przerażeniem mama, obserwując jak jej syn radośnie szaleje na placu zabaw. Ledwie zeskoczył z huśtawki, a już kłusuje w kierunku zjeżdżalni, podczas gdy inne dzieci są dużo bardziej opanowane.

Wielu rodziców dzieci, które są nad wyraz żywiołowe lub niespokojne, podejrzewa je o tytułowe zaburzenie rozwoju. Zazwyczaj jednak okazuje się, że nie ma powodów do niepokoju, a ich dziecko ma po prostu bardzo „żywy” temperament. Skąd więc masz wiedzieć czy zachowanie Twojego dziecka wybiega poza normy rozwojowe i jest już podstawą do zasięgnięcia opinii specjalisty? Sprawdź czym tak naprawdę jest ADHD, jakie są jego objawy i przyczyny.

 

 

OBJAWY

 

 

 

ADHD (Attention Deficit/ Hyperactivity Disorder), czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi jest jednym z najbardziej powszechnych zaburzeń rozwojowych (występuje u ok. 6-7% dzieci). Cechuje się ono trudnościami z koncentracją uwagi, a także nadruchliwością oraz impulsywnością, które nasilone się do tego stopnia, że utrudniają dziecku normalne funkcjonowanie. Ujawniają się one przed siódmym rokiem życia dziecka.

 

 

 

 

 

ZABURZENIA KONCENTRACJI UWAGI


 

1) Problemy ze skupieniem się podczas zajęć szkolnych, zabawy lub wykonywania innych czynności. Często dzieci te są wówczas posądzane są o niedbalstwo.

„Mój syn jest strasznym niechlujem, musimy z mężem poprawiać po nim wszystko czego się dotknie. Nie dość, że trzeba pilnować go we wszystkich zadanych lekcjach, to nawet wtedy kiedy je obiad, bo potrafi zrzucić ze stołu talerz lub wypuścić z rąk szklankę.”

 

 

2) Duża trudność w utrzymywaniu uwagi na zadaniach i grach.

„Natalka jest zawsze ogrywana przez inne dzieci, bo nigdy nie jest w stanie wysiedzieć przy grze planszowej, a rówieśnicy oszukują pod jej nieobecność.”

 

 

3) Wydaje się nam często, że dziecko nie słucha tego, co do niego mówią inni.

„Krzysio podczas rozmowy sprawia wrażenie nieobecnego, stale rozgląda się wokół, skubie sobie kępki z ubrań, kręci się i rzadko kiedy patrzy mi prosto w oczy.”

 

 

4) Dziecko ma problem z wykonywaniem poleceń, opartych na podawanych kolejno wskazówkach. Ma kłopoty z dokończeniem zadań szkolnych, a wypełnianie codziennych obowiązków również sprawia mu trudność, pomimo, że rozumie podawane mu instrukcje i wykazuje chęć pracy.

„Córka jest inteligentna, jednak kiedy tłumaczę jej np. jak rozwiązać proste zadanie z matematyki, muszę robić to zawsze powoli i czekać aż skończy najprostsze działanie, zanim powiem jej co dalej. Mimo wszystko ona i tak często się gubi i mam wrażenie jakby miała kłopoty z pamięcią, bo nie wie co ma na bieżąco robić.”

 

5) Pojawiają się u niego także trudności natury organizacyjnej podczas wykonywanych czynności (np. odrabiania lekcji).

„Nie da się z nim odrabiać normalnie lekcji. Zaczynamy wyciągać książki, a on biegnie do okna zobaczyć szczekającego psa. Kiedy już siedzi przy biurku i czyta polecenie, przypomina sobie nagle, że w salonie leży jego ulubiony ołówek, więc rzuca wszystko i pędzi po niego. Na koniec okazuje się, że i tak nie odrobimy wszystkich zadań, bo Krzyś część podręczników zostawił w aucie taty.”

 

 

6) Dziecko unika zajęć, które wymagają większego skupienia i wysiłku umysłowego.

„Córka nie chce się uczyć, a nawet grać w jakieś mądrzejsze gry typu memory. Woli biegać jak głupia i skakać po wersalce jak małe dzieci.”

 

7) Często zdarza się dziecku gubić różne przedmioty (zabawki, przybory szkolne, itp.).

„Natalka wiecznie zapomina przynieść czegoś ze szkoły. Tak często gubi różne przedmioty, że w domu zawsze mamy zapasowy komplet przyborów szkolnych, a książki pokserowałam, żeby móc chociaż odrobić z nią lekcje.”

 

 

8) Dziecko łatwo się rozprasza.

„Syn wiecznie się pyta o co chodzi, o czym mówimy, dlaczego jest tak a nie inaczej. Przecież on jest wtedy razem z nami, więc nie rozumiem czemu nie wie co się wokół niego dzieje.”

 

9. Często zapomina o różnych codziennych sprawach.

„Krzysio ciągle zapomina o tym, co ma zrobić. Nie dość, że trzeba pilnować za niego odrabiania lekcji, to notorycznie się zdarzało, że dowiadywałam się od innych matek o jakiejś wycieczce klasowej lub wywiadówce już na długo po fakcie.”

 

 

 

NADRUCHLIWOŚĆ


 

 

1) Problem z usiedzeniem w jednym miejscu.

„Nauczyciele wiecznie skarżą się, że w trakcie lekcji chodzi po klasie, wygląda przez okno lub wybiega na korytarz.”

 

 

2) Pojawiające się często nerwowe ruchy rąk lub stóp.

„Ten chłopak cały czas się wierci. Macha kończynami we wszystkie strony i wykręca sobie nadgarstki, nawet kiedy próbuję spokojnie z nim pogadać.”

 

 

3) Ruchliwość przeszkadza nawet w sytuacjach wymagających powagi.

„Natalia próbowała nawet ostatnio wspinać się na biurko pani doktor podczas wizyty lekarskiej.”

 

 

4) Problem ze spokojną zabawą lub odpoczynkiem.

„Krzyś nie potrafi odpoczywać. Ciągle jest w ruchu.”

 

 

5) Ciągłe pobudzenie ruchowe.

„Córka biega jak głupia, nawet bezcelowo, dookoła.”

 

6) Nadmierna gadatliwość.

„Tego dziecka się nie przegada.
Gada o byle czym, byleby tylko przebierać językiem.”

 

 

 

IMPULSYWNOŚĆ


 

1) Odpowiadanie na pytania, zanim rozmówca zdąży je zadać.

„Ona nie potrafi nawet wysłuchać czego się od niej chce. Zanim się dobrze buzię otworzy, to ona już wchodzi mi w zdanie.”

 

 

2) Trudności z czekaniem.

„Kiedy dajemy dzieciom jakieś prezenty, albo nawet wtedy, kiedy podajemy obiad, to Krzyś zawsze dostaje wszystko w pierwszej kolejności, bo chyba wściekłby się, gdyby musiał chwilę zaczekać.”

 

 

 

3) Częste wtrącenia lub przerywanie rozmówcom w trakcie dyskusji lub zabawy.

„Jak była młodsza to nawet nie dało jej się poczytać książeczki, bo po kilku zdaniach, wyrywała mi ją i podawała kolejną.”

 

 

 

 

 

 

NERWOWOŚĆ RODZICA

 

 

Obserwując wyżej wymienione objawy, nie ma co dziwić się rodzicom, że są często na skraju wyczerpania nerwowego. Ciągłe pilnowanie za dziecko wszystkich jego obowiązków, walka o skoncentrowanie się pociechy na odrabianej pracy domowej, nieustanne przemieszczanie się dziecka, problemy z zachowaniem wśród innych ludzi, a także w szkole, doprowadzają rodziców do kresu wytrzymałości.

Część z nich w końcu nie wytrzymuje i odreagowuje swoją frustrację na dziecku, krzycząc lub używając agresji fizycznej. Jak pokazują statystyki aż 96% rodziców dzieci z ADHD bije swoje pociechy, a 11% rodziców dokonuje brutalnych pobić (bicie pięścią, kopanie, bicie pasem i kablem, duszenie).

 

Kiedy ukochany rodzic zadaje dziecku ból jest to dla niego okropne przeżycie. Ponadto dziecko nie wie w jaki sposób ma zmienić swoje zachowanie, bowiem nie jest jego winą to, w jaki sposób odbiera ono otaczający go świat.

 

 

 

 

 

 

 

ŚWIAT OCZYMA DZIECKA Z ADHD

 

 

 

Dzieci z zespołem ADHD mają zmienione struktury mózgowe, a także cierpią na zaburzenia wydzielania neuroprzekaźników w mózgu (np. dopaminy, wpływającej na gotowość do koncentracji uwagi, noradrenaliny, odpowiadającej za otwartość na nowe doświadczenia oraz serotoniny, która bierze udział w regulacji nastroju i kontroli zachowań). W związku z powyższym ich mózgi działają zupełnie inaczej niż u zdrowych dzieci, a problemy wychowawcze, jakie sprawiają są tego skutkiem.

 

Wrażliwość na bodźce z otoczenia u dziecka z zespołem ADHD jest o wiele większa niż nasza. Wyobraźmy sobie, że postrzega ono wszystko kilkadziesiąt razy bardziej intensywnie (np. wszystkie kolory są jaskrawe i niesamowite, że aż wzrok sam się do nich przykleja, dźwięki są głośne i bardzo interesujące), a na dodatek odczuwa wręcz niepokonaną potrzebę, aby lepiej im się przyjrzeć.

Dziecko z zespołem ADHD nie chce sprawić nam przykrości, nie słuchając tego, co do niego mówimy. Weźmy jednak pod uwagę, że nieustannie słyszy ono miliony innych interesujących odgłosów, na które inni ludzie nie zwracają uwagi (sąsiad zza ściany kichnął, pod oknem przejechało auto, w kuchni zatrzeszczała lodówka). Jego zaburzona uwaga jest nadmiernie przerzutna i w chwili, gdy usłyszy ono szczekającego na podwórku psa, natychmiast jego myśli pobiegną w tym kierunku. Oczywiście tylko na moment, bo za chwilę uwagę dziecka przykuje latająca po pokoju mucha.

 

Z tego powodu może ono czasem pogubić się w tym, co do niego mówimy. Nie jest to jednak jego wina – takie się urodziło, a jego mózg nie potrafi funkcjonować prawidłowo.

 

Gubienie rzeczy i zapominanie jest tego przykrą konsekwencją. Dziecko jest tak zajęte, przerzucaniem uwagi na kolejne, bombardujące go zewsząd dźwięki, obrazy i wydarzenia, że w tej bodźcowej karuzeli, zdarza mu się przeoczyć to, co jest naprawdę istotne (np. zapisanie pracy domowej czy spakowanie wszystkich książek do plecaka).

 

Podobnie sprawy mają się z nadruchliwością i impulsywnością. Zaburzone procesy kontroli emocji i zachowania, sprawiają, że dziecko reaguje na pytanie rozmówcy, nie czekając aż ten dobrze je zada. Ponadto odczuwa ciągłą potrzebę ruchu. W spoczynku czuje się ono skrępowane i ograniczone.

 

Mówiąc krótko dziecko MUSI być w ciągłym ruchu, aby czuć się komfortowo. Dodatkowo na większą pobudliwość ma wpływ omówiona już uwaga, która kieruje dziecko ku coraz to nowym bodźcom. A przecież trzeba koniecznie natychmiast sprawdzić skąd dobiega każdy dźwięk lub dokąd przemieści się obiekt jego chwilowego zainteresowania.

 

 

 

 

 

NIEŁATWE ŻYCIE Z ADHD

 

 

 

Poza wymienionymi objawami, dzieci z zespołem ADHD często cierpią na zaburzenia snu, tj. wczesne budzenie się, trudności z zaśnięciem, niespokojny sen, lunatykowanie lub mówienie przez sen, koszmary nocne. Nierzadko pojawiają się u nich również zaburzenia apetytu (przejadanie się, wybredność, specyficzny gust smakowy).

 

Jak sami widzimy zaburzenie to jest uciążliwe nie tylko dla rodziców tych dzieci, ale również dla nich samych. Co gorsza, mimo iż przeważnie objawy tracą na sile wraz z wiekiem chorego, to jednak wciąż wywierają negatywny wpływ nawet na jego dorosłe życie.

 

W związku z powyższym postarajmy się wyciszyć swoje buzujące emocje. Jeśli wychowujemy dziecko z ADHD zrozumiałym jest, że często towarzyszy nam złość, niepokój i bezsilność, pojawiające się w odpowiedzi na zachowanie naszej pociechy. Weźmy jednak pod uwagę to, że dziecku też jest z tym źle i nie wie jak może się zmienić. Ponadto nie jest ono wyposażone w takie mechanizmy kontroli emocji i zachowań, jak pozostali jego rówieśnicy. Hamujmy się więc w okazywaniu dziecku swojej złości i powstrzymajmy się przed agresją. W zamian za to postarajmy się pomóc mu w dostosowaniu się do życia w społeczeństwie.

 

 

Już wkrótce na blogu wpis „Terapia dziecka z ADHD- wskazówki dla rodziców”.

 


Zdjęcia pobrane z portali morguefile.com oraz pixabay.com. Autorzy: greyerbaby, sharpemtbr, MemoryCatcher, Alexas_Fotos, elijahssong, geralt

 

Post Author: admin

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *